قرآن و روش هاي انگيزشي توحيدباوري

سال هفتم، شماره اول، پياپي 13، بهار و تابستان 1394

حامد ساجدي / دانشجوي ارشد علوم قرآن و حديث با گرايش فلسفه تفسير                              sajedi2@gmail.com

ابوالفضل ساجدي / دانشيار مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره

دريافت: 26/10/1393 ـ پذيرش: 15/4/1394

 

چکيده

تربيت داراي ساحتهاي گوناگون شناختي، عاطفي و رفتاري است. يكي از ابعاد شناختي، ناظر به معارف اعتقادي است. «اعتقاد يا باور»، شناخت تثبيت شده اي است كه مي تواند بيش از شناخت سطحي، عواطف و رفتارهاي فرد را تحت تأثير قرار دهد. برداشتن چه گامهايي در مسير تقويت باور به توحيد ضروري است؟ اين هدف مي تواند با روشهاي شناختي يا عاطفي محقق شود. اين مقاله با روش «كتابخانه اي» و با تمركز بر راهكارهاي انگيزشي و با نگاه به قرآن و روايات، در پي تربيت باورهاي توحيدي است. چگونه مربّي مي تواند متربّي را به اعتقاد توحيدي علاقهمند سازد؟ کدام موانع گرايشي متربّي را از خداباوري و يگانه انگاري خالق هستي بازمي دارد؟ بر اساس اين تحقيق، براي ايجاد انگيزۀ خداباوري، افزون بر به‎كارگيري روشهاي انگيزشي، و موانع گرايشي اعتقاد به خدا نيز بايد برطرف شود. در  گام اول، با طرح ايدۀ احتمال و محتمل و نيز محبوب سازي خداي متعال قابل تحقق است. رفع موانعي همچون فرار از عيوب خود، حالت دفاعي و جدلي گرفتن متربّي، و ميل به ثبات عقيدتي، براي گام دوم ضروري است.

کليدواژه ها: تربيت، اعتقاد، توحيد، انگيزه، موانع گرايشي،  روش هاي قرآني.